نشانی های مارا با خود به کدام بی نشانگی بردی؟

یقین دارم بعد از تو هیچ نامه ای خوانده نخواهد شد

وما

و ریرا

به سوگ تو خواهیم نشست

غبته به حالت می خوریم

ملالی نیست

روزی هم بر ما غبته خواهند خورد

من زنم

 زنی که زن بودنش شرم شد

واین شرم آنان بود که مرا عریان کرد

مرا بیوه کرد

وهرزگاهی آبستن!

دلم خدا میخواهد

خدا خدا خدا...

خدا هم محو میشود برای من

تلخ میشود

و تنها چیزهای من رنگهایی هستند که هرزگاهی روی بوم هایی چرکین خالی میشوند

من حتی طرحهایم را هم در بازی قماری باختم

وشاید هم از بی حجابی طرحهایم مصادره شده اند

من عریانم و هر چیزی را عریان میبینم

واین جرم بزرگیست

کاش

این همه کاشی آبی مرا فریاد نمیزدند

کاش زندگی اصلا مرا فریاد نمی زد

و من همچنان دلم خدا میخواهد

و...

عزیزی که باخته شد  در همان بازیه قمار 

انگار که شب ساعت 1.30 دیوانه گشته ام

بالاخره بعد امتحان

چشمانم را کور و زبانم را لال

شاید که راضی شوید

نه مرگ مرا می طلبد نه زندگی

خدا هم اون بالا مسابقه ی  خوروس زنی تماشا می کند

حال من سخت مزه ی گوه می دهد

دلم هم سال هاست که به تاریکی عادت کرده است

من هرگز از دست خودم هم خلاص نخواهم شد

ای زنان فاحشه ی شهر ما

بمیرید برای شادی ها

حاضر باشید برای شادی هایشان

خسته ام

ای مردم احمق

ای من احمق تر

حالم از نگاهها از چشمهایی که مرا دیوانه می نگارند به هم می خورد

آخر من دیوانه دیوانگی را از شماها وام گرفته ام

چرا آن را اینقدر بیگانه می شمارید

ای دیوانگان شهر من

کو آن پیر سرزمینم؟

کو؟!

سیاهی شب را می ستایم همچنین تاریکی را

چرا که بی ریا ترین چیزی هستند که تا حال شناخته ام

ای احمقان محکوم به دیوانگی

گریه خواهم شد

و عزاداری خواهم کرد برای خود بی خودم

روزی عزادار روزهای رفته ام خواهم شد

اما چه فایده

خسته بودم که هیچ تنها هم شدم

خدایم کو؟

چه کسی از من گرفتش؟

هرگز نمی بخشمتان

در سکوت موسیقی تا صبح اشک خواهم ریخت

البته اگر...

و نقاشی های قلم خورده ام را هرگز دور نخواهم ریخت

به یاد ۱۸ سالگی ام

پایانم دهید

من خدا را هم خسته کرده ام

پایانم دهید

فقط غسل تعمید یادتان نرود

پارچه ی کفنم آبی باشد لطفا

سر قبرم موسیقی پخش کنید

نمی خواهم گوش حاضران اذیت شود

البته اگر حاضری باشد

روی قبرم گلهای وحشی زرد و آبی بگذارید

واندکی آب...

و تا می توانید به بهانه ی من گریه کنید

روی قبرم هرگز پارچه ی سیاه نکشید

من نیازی به سیاهی ندارم

من خود سیاهیم

تنها خواهشم

مادرم را به رقص شاپرکان دعوت کنید

میان گیسوان زود سپید شده اش

هزاران هزار شمع آبی

به یاد جوانی قلم خورده اش

روشن خواهم کرد

انگار بوی نی شکسته می اید

اینجا تنفس آسمان

جور دیگری گرم است

                                                                (علی صالحی)